Υπάρχουν σχέσεις που δεν τελειώνουν με έναν θόρυβο, αλλά με μια αργή συναισθηματική αποσύνδεση. Δεν είναι πάντα οι μεγάλες συγκρούσεις που διαλύουν έναν δεσμό, αλλά η σταδιακή απουσία προσοχής, η αδιαφορία και η αδυναμία να αναγνωρίσεις την αξία του άλλου τη στιγμή που την έχεις μπροστά σου. Και κάπως έτσι γεννιέται μια από τις πιο κοινές αλλά και πιο επώδυνες ανθρώπινες ιστορίες: πληγώνεις κάποιον που σε αγαπά και τον χρειάζεσαι μόνο όταν έχει ήδη φύγει.
Το να την πληγώσεις όταν σε αγαπούσε και να τη χρειαστείς όταν έφυγε δεν είναι απλώς μια ιστορία απώλειας, αλλά μια υπενθύμιση για το πόσο εύκολα η ανθρώπινη παρουσία γίνεται δεδομένη. Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να καταλάβεις τι έχασες αφού χαθεί, αλλά να αναγνωρίσεις τι έχεις όσο ακόμα το έχεις.