Πολλοί περιγράφουν τη διαίσθηση ως την «εσωτερική φωνή» ή το «ένστικτο» που τους καθοδηγεί στις αποφάσεις τους. Αν και συχνά συνδέεται με το μυστήριο ή το ανεξήγητο, η ψυχολογία και οι νευροεπιστήμες θεωρούν ότι η διαίσθηση αποτελεί έναν φυσικό τρόπο επεξεργασίας πληροφοριών. Ο εγκέφαλος αξιοποιεί εμπειρίες, γνώσεις και ερεθίσματα που έχουν αποθηκευτεί στη μνήμη και καταλήγει γρήγορα σε ένα συμπέρασμα, χωρίς να περνά απαραίτητα από τη συνειδητή λογική ανάλυση.
Η αξιοποίηση της διαίσθησης μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίζουμε έγκαιρα πότε χρειάζεται να επιβραδύνουμε, να θέσουμε όρια, να ζητήσουμε βοήθεια ή να αφιερώσουμε χρόνο σε δραστηριότητες που μας προσφέρουν χαρά και ισορροπία. Όταν η εσωτερική αυτή καθοδήγηση συνδυάζεται με τη λογική σκέψη και τις επιστημονικά τεκμηριωμένες πρακτικές υγείας, η αυτοφροντίδα γίνεται πιο ολοκληρωμένη και ουσιαστική. Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία πράξη, αλλά για μια καθημερινή στάση ζωής που μας βοηθά να διατηρούμε την ψυχική, σωματική και συναισθηματική μας ευεξία.