Οσο καιρό υπάρχουν οι άνθρωποι στη Γη, επωφελούνται από την έκθεσή τους στον ήλιο. Τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο, κυριαρχεί η τάση να κλείνονται σε εσωτερικούς χώρους, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην τεχνολογία και στις επαγγελματικές απαιτήσεις. Επίσης, όμως, αυτός είναι ο τρόπος που ανταποκρίνονται στις συνεχείς προειδοποιήσεις για τις βλαβερές ηλιακές ακτίνες, γράφει ο Μάθιου Ρις στη Wall Street Journal με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του Ρόουαν Τζέικομπσεν, με τίτλο «In Defense of Sunlight».
Τι θα μπορούσε να πάει στραβά αν ανατρέψουμε μια κατάσταση που χρονολογείται εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια; Ο αμερικανός συγγραφέας, γράφει ο Ρις, δίνει τις απαντήσεις στο βιβλίο του, το οποίο αυτοχαρακτηρίζεται ως διόρθωση του ισχυρισμού ότι ο ήλιος είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγεται.
Στο «In Defense of Sunlight» ο Τζέικομπσεν, ο οποίος είναι επιστημονικός συντάκτης και συγγραφέας βιβλίων για μήλα, στρείδια, τρούφες και σοκολάτα, συγκεντρώνει επιδέξια τα στοιχεία που υποστηρίζουν ότι ο ήλιος κάνει καλό. «Μέρος του προβλήματος», γράφει, «είναι απλώς ότι ο ήλιος δεν έχει λόμπι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι των οποίων η δουλειά είναι να σας ενημερώνουν για τους κινδύνους της υπερβολικής ηλιακής ακτινοβολίας και πολλές εταιρείες ελπίζουν να σας πουλήσουν κάποιο προϊόν για να προστατευθείτε από αυτήν»!
Να σημειωθεί ότι η επιστήμη ουδέποτε αμφισβήτησε τα οφέλη του ήλιου στην υγεία – οι ειδικοί γιατροί επαναλαμβάνουν ότι αυτά μπορούν να επιτευχθούν ακόμη και με σύντομη και υπό προστασία έκθεση.
Καταρχάς, η έκθεση της επιδερμίδας στο ηλιακό φως ενεργοποιεί την παραγωγή βιταμίνης D, η οποία προσφέρει πολλά οφέλη στον οργανισμό, όπως μεγαλύτερη αντοχή των οστών, χαμηλότερη αρτηριακή πίεση και καλύτερο ύπνο.
Ωστόσο, επιχειρώντας να υπερτονίσει τα οφέλη του ήλιου, ο Τζέικομπσεν φτάνει σε σημείο να πει ότι τα 5,5 εκατομμύρια κρούσματα καρκίνου του δέρματος που καταγράφουν κάθε χρόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι τόσο ανησυχητικά όσο ακούγονται…
«Αυτές οι περιπτώσεις, σε ποσοστό περίπου 99% αφορούν βασικοκυτταρικά καρκινώματα και καρκινώματα πλακωδών κυττάρων. Πρέπει να αφαιρεθούν, ωστόσο σπανίως εξαπλώνονται πέρα από το δέρμα και σπανίως έχουν σοβαρές συνέπειες», αναφέρει στο βιβλίο, σύμφωνα με την WSJ.
Για τους περίπου 8.500 Αμερικανούς που πεθαίνουν ετησίως από μελάνωμα, την πιο επικίνδυνη μορφή καρκίνου του δέρματος, γράφει ότι είναι… λιγότεροι από τους 35.000-45.000 που σκοτώνονται σε τροχαία δυστυχήματα!
Χαρακτηρίζει, δε, «απολυταρχική» (!) την εκστρατεία για την πρόληψη του καρκίνου του δέρματος, υποστηρίζοντας ότι έχει μειώσει την έκθεση στον ήλιο σε ανθυγιεινά επίπεδα.
Ο Τζέικομπσεν επικαλείται μια μελέτη που δείχνει ότι κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης περιόδου 15 ετών, μόνο 40 άτομα σε ένα σύνολο δεδομένων που αφορά βρετανούς πολίτες είχαν πεθάνει από καρκίνο του δέρματος εξαιτίας υπερβολικής έκθεσής τους σε υπεριώδη ακτινοβολία, ενώ είχαν πεθάνει περίπου 3.000 από ασθένειες που συνδέονται με την έλλειψη ηλιακού φωτός, αναφέρει η WSJ.
Ο Τζέικομπσεν βάζει στο στόχαστρο και το αντηλιακό, για το οποίο σύσσωμη η ιατρική κοινότητα – όπως το Ιδρυμα για τον Καρκίνο του Δέρματος και εκατοντάδες φορείς παγκοσμίως – λέει ότι η χρήση του πρέπει να είναι καθημερινή και να επαναλαμβάνεται κάθε δύο ώρες στη διάρκεια μεγάλης έκθεσης στον ήλιο (π.χ. στην παραλία).
Ο συγγραφέας του «In Defense of Sunlight» παραθέτει την άποψη του σχεδιαστή του συστήματος αξιολόγησης αντηλιακών του Ηνωμένου Βασιλείουν Μπράιαν Ντίφι, ο οποίος διαφωνεί με την ανάγκη να εφαρμόζονται συνεχώς. «Είναι μια κακή συνήθεια. Δεν πρέπει να το κάνετε», υποστηρίζει για τη χρήση αντηλιακού… Επισημαίνει ακόμη τις πιθανώς επιβλαβείς επιπτώσεις των χημικών ουσιών που περιέχονται στη σύνθεση των αντηλιακών, καθώς και μια μελέτη που δείχνει ότι τα αντηλιακά θα μπορούσαν να εμποδίσουν την παραγωγή βιταμίνης D.
Οι δερματολόγοι, σημειώνεται, έχουν διαχρονικά εξηγήσει ότι μια σύντομη έκθεση στον ήλιο αρκεί για να παράγει ο οργανισμός την βιταμίνη D που χρειάζεται. Δέκα με δεκαπέντε λεπτά για όσους έχουν ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα και το πολύ μισή ώρα για όσους έχουν σκούρο δέρμα είναι αρκετός χρόνος και παράλληλα ασφαλής ώστε να μην κινδυνεύει κάποιος από τις επιβλαβείς επιπτώσεις της ηλιακής ακτινοβολίας.
Το βιβλίο αναφέρει τους κινδύνους του ηλιακού εγκαύματος, σύμφωνα με την WSJ, με τον Τζέικομπσεν να υποστηρίζει ότι ο προσωπικός του κανόνας είναι «να μην πλησιάζουμε ποτέ στο έγκαυμα». Αλλά χρησιμοποιεί μια μελέτη του Χάρβαρντ για να υποστηρίξει: «μην ανησυχείς αν καείς μετά τα 30».
Η μελέτη του Χάρβαρντ εστιάζει στους κινδύνους του ήλιου κατά την παιδική ηλικία και συμπεραίνει ότι πέντε ή περισσότερα ηλιακά εγκαύματα πριν από την ηλικία των 20 ετών διπλασιάζει τον κίνδυνο μελανώματος, σε σύγκριση με εκείνους που δεν έχουν υποστεί εγκαύματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το έγκαυμα στις υπόλοιπες ηλικίες είναι αθώο…
Οπως το θέτει η Wall Street Journal, το «In Defense of Sunlight» αξιοποιεί την ανάλαφρη πρόζα του Τζέικομπσεν και τις ιστορίες που αφορούν τις δικές του εμπειρίες με το ηλιακό φως – ή την έλλειψή του. (Ζει στο συννεφιασμένο Βερμόντ.) Εξερευνά επίσης την ιστορία της χρήσης του ήλιου ως θεραπεία.
Το βιβλίο, παρατηρεί η WSJ, παραλείπει το κεφάλαιο της φωτογήρανσης – δηλαδή της επίπτωσης του ήλιου στην (πρόωρη) γήρανση του δέρματος.
Επικαλείται, δε, τη σχέση που είχαν οι πρόγονοί μας με τον ήλιο, πριν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια. Τότε που η ανθρώπινη παρέμβαση δεν είχε ακόμη επιφέρει αλλαγές στην ατμόσφαιρα – αυτές που αργότερα έκαναν τον ήλιο επικίνδυνο.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News