Πολλοί άνθρωποι φτάνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους να αναρωτηθούν γιατί, ενώ επιθυμούν την ευτυχία, την επιτυχία ή τις υγιείς σχέσεις, συχνά καταλήγουν να βάζουν οι ίδιοι εμπόδια στον δρόμο τους μέσα από την αυτοϋπονόμευση. Η αίσθηση ότι «μια ζωή παλεύω με τον εαυτό μου» δεν είναι σπάνια. Πίσω από αυτή τη διαρκή εσωτερική σύγκρουση κρύβονται συχνά παιδικά τραύματα, βαθιά ριζωμένοι φόβοι και μηχανισμοί αυτοϋπονόμευσης που αναπτύχθηκαν ως τρόποι προστασίας κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής.
Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι πρώιμες εμπειρίες επηρεάζουν το παρόν μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας διαφορετικής πορείας. Η πραγματική αλλαγή δεν έρχεται μέσα από τη σύγκρουση με τον εαυτό, αλλά μέσα από τη γνώση, την αποδοχή και τη σταδιακή θεραπεία των πληγών που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή μας. Έτσι, η εσωτερική μάχη μπορεί σταδιακά να μετατραπεί σε μια διαδικασία συμφιλίωσης και προσωπικής ανάπτυξης.