Για πολλούς ανθρώπους και ειδικά για τους νέους, ένας χωρισμός μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις. Η καθημερινότητα χάνει το συναισθηματικό της κέντρο, το μέλλον γίνεται αβέβαιο και το «εγώ» φαίνεται να χάνεται μέσα στις δυσκολίες. Γι’ αυτό και συμβουλές όπως το «απλά προχώρα παρακάτω» συχνά δεν λειτουργούν: κάποιοι δεν στεναχωριούνται μόνο για το άλλο άτομο, αλλά προσπαθούν και να αναδιοργανώσουν αρκετά ψυχολογικά θεμέλια της ζωής τους.
Η ανάρρωση ξεκινά όταν αυτές οι ανάγκες δεν οργανώνονται πλέον γύρω από ένα χαμένο πρόσωπο. Η ασφάλεια επανέρχεται μέσα από ρουτίνες και σταθερότητα. Το ανήκειν μέσα από φίλους. Η αυτονομία μέσα από συνειδητές επιλογές. Η επάρκεια μέσα από μικρές καθημερινές επιτυχίες. Η αξιοπρέπεια μέσα από τον αυτοσεβασμό και τις υγιείς σχέσεις. Και το νόημα επιστρέφει όταν ο χωρισμός γίνεται μέρος της προσωπικής μας ιστορίας — όχι το τέλος της.
Το τέλος μιας σχέσης δεν είναι το τέλος της ψυχολογικής σταθερότητας, της ταυτότητας ή της μελλοντικής ευτυχίας. Μπορεί να γίνει η αρχή μιας δύσκολης αλλά εφικτής αναδιοργάνωσης, μέσα από την οποία οι βαθύτερες ανάγκες του ατόμου μπορούν να ικανοποιηθούν ξανά — όχι μέσα από ένα μόνο πρόσωπο, αλλά μέσα από μια πιο ευρεία και ανθεκτική καθημερινότητα.
Όταν η δυσφορία επιμένει ή επηρεάζει σημαντικά την καθημερινή λειτουργικότητα, η συνεργασία με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορεί να υποστηρίξει ουσιαστικά αυτή τη διαδικασία.