Όταν έχει κανείς τροφικές αλλεργίες, κάθε γεύμα μπορεί να συνοδεύεται από πολλά ερωτηματικά: Ποιο φαγητό είναι ασφαλές; Να εμπιστευτώ τον χώρο που τρώω; Πήρα τα απαραίτητα για μια έκτακτη ανάγκη;
«Δεν μπορείς απλά να το αφαιρέσεις από το πιάτο σου;»
«Παλιά, όταν μεγάλωνα εγώ, δεν υπήρχαν τροφικές αλλεργίες.»
Αυτά τα σχόλια υποβαθμίζουν μια πραγματική ιατρική κατάσταση και εντείνουν ένα ήδη σημαντικό και σε μεγάλο βαθμό αόρατο ψυχολογικό βάρος. Σχεδόν το 60% των γονέων στη μελέτη GAPS ανέφερε ότι οι άλλοι εξακολουθούσαν να μην παίρνουν σοβαρά την αλλεργία του παιδιού τους, ακόμη και αφού είχαν ενημερωθεί ξεκάθαρα.
Αυτό που δεν ζητούν τα άτομα με τροφικές αλλεργίες είναι ειδική μεταχείριση. Ζητούν βασική ασφάλεια. Το να αντιμετωπίζεις σοβαρά την αλλεργία τους, να μην πιέζεις κάποιον να «δοκιμάσει λίγο» και να αποφεύγεις τις αχρείαστες ιατρικές «συμβουλές» είναι μικρές πράξεις που δεν κοστίζουν τίποτα. Το ίδιο και μια απλή ερώτηση: «Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να σου το κάνω πιο εύκολο και ασφαλές;»