Η μικρή Χάρπερ ήταν μόλις έξι μηνών, όταν η μητέρα της άρχισε να παρατηρεί κάτι που δεν της άρεσε καθόλου: κόκκινες κηλίδες στο πρόσωπό της κάθε φορά που δοκίμαζε συγκεκριμένες τροφές. Ανάμεσά τους, και τα φιστίκια.η Χάρπερ μπορεί να φάει φιστίκια χωρίς να παρουσιάσει αντίδραση.
Και κάπου εκεί άλλαξε εντελώς και η καθημερινότητα του παιδιού. Όχι άλλο «τραπέζι χωρίς φιστίκια» στο σχολείο, όχι αλλη αγωνία για την ίδια και τους γονείς της, όχι άλλοι αποκλεισμοί από πάρτι ή δραστηριότητες.
Η ίδια η μητέρα της παραδέχεται ότι στην αρχή αντιμετώπισε τη μέθοδο που της πρότειναν οι γιατροί, με καχυποψία: «Όταν το ακούς αυτό, στην αρχή δεν βγάζει νόημα», λέει.
Το σημείο που θέλει προσοχή
Η λογική της αποφυγής είναι εδώ και χρόνια ο κανόνας στη διαχείριση αλλεργιών. Μελέτες όπως η LEAP (Learning Early About Peanut), όμως, έδειξαν ότι η πρώιμη έκθεση μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να μειώσει τον κίνδυνο ανάπτυξης σοβαρής αλλεργίας.
Η ιστορία της Harper είναι ενθαρρυντική, όμως, δεν είναι «οδηγός για όλους». Οι ειδικοί επισημαίνουν και υπογραμμίζουν με έμφαση, ότι τέτοιες πρακτικές πρέπει να γίνονται μόνο:
- με ιατρική καθοδήγηση
- σε ελεγχόμενο περιβάλλον
- με σαφή διάγνωση
Κι αυτό, καθώς οι τροφικές αλλεργίες μπορούν να εξελιχθούν απρόβλεπτα.
*Προσοχή, καθώς κάθε περίπτωση ασθενούς είναι διαφορετική. Το συγκεκριμένο άρθρο έχει αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει την συμβουλή του γιατρού.
Φωτογραφία: Getty Images